estás a falarme a min?

BEN SHARPA, hiphop sudafrican á vangarda.

2010-04-09T10:04:00.004+02:00

Dende Soweto, cun disco autoproducido sobria pero brilante e innovadoramente, nunha áxil e fresca conxunción co sonido dubstep e a crítica antisistema.

Encántame este tema, e o vídeo, que cunha mínima emprega de recursos consigue un acabado perfecto.

Déixovos con outro tema del, anterior, nun vídeo aínda máis minimalista pero que resalta o gran flow deste MC tan persoal.

"Last days", referencia e metarreferencia.

2010-03-30T13:51:00.003+02:00

Nas últimas entradas fixen varias referencias ó mundo do cinema, e sen embargo aínda non publiquei unha palabra ó respecto dunha das obras cinematográficas que máis me impactaron nos últimos tempos, e cuxas imaxes tomei "prestadas" para a ambientación desta pequena sala de estar que é o meu blog. O susodito filme é "Last days", cuxa autoría pertence a Gus Van Sant, un director que constantemente se bifurca entre o "cine de autor" e o mainstream de maneira desconcertante, pero que na súa primeira verquente me resulta do máis interesante do panorama, i é que me encanta a súa particular vocación sociolóxica sempre acompañada da audacia formal.

Ben, pois chegou o momento, e para "eviscerar" esta metraxe, non atopo maneira máis axeitada (e cómoda ;) ) de facelo que reproducir textualmente un diálogo mantido neste mesmo blog co Pastor eléctrico, un visitante ocasional do que xa hai tempo que, por desgraza, non sabemos nada, e ó que agardo non lle amole esta "instrumentalización" das súas palabras.

Pero, antes de nada, e xa que introducín a metarreferencia, gustariame saber a vosa opinión con respecto a un aspecto do blog, isto é, a música. Pensaba que o feito de que se reproduza automáticamente nada máis abrí-la páxina pode resultar incómodo amais de dificultarvo-la navegación. Pronuciádevos se tedes a ben por favor.

Agora si, este é o mencionado debate acontecido entre os días 2 e 5 de Abril do pasado ano:

"-Pastor eléctrico: O outro día lembrei non sei por que Last Days e veume á cabeza o cabezallo do teu blog. Tendo en conta iso e o fondo, deducín (mira que espabiladiño son :D) que eras lixeiramente fan de Nirvana. O caso, que che pareceu o filme de Gus Van Sant? Eu escoitei opinións variadas, pero case todos os nirvanófilos botaron pestes dela.

A min gustoume, pero encadrándoa dentro desta sorte de filmes da morte con Gerry e Elephant. Así por separado pode ser que resulte un tanto estraña. Xa me contarás.

Un saúdo.

-Eu: Poooiss, si me gusta Nirvana, pero non sei se ata o punto de considerarme "nirvanófilo"... atráeme a figura de Cobain; a pesar de toda a súa carga de inxenuidade e "divinización" mediática, paréceme o máis sinceiro artista mainstream das últimas décadas, non era un xenio pero era honesto, e a honestidade non é un valor que cotice moi á alza nestes tempos de "extreme trepping".

En canto á película; non penso que sexa necesario complementala coas outras que citas (Gerry non a vin por certo, Elephant encantoume), pero é certo que Last Days en concreto é máis un exercicio de estilo (maravilloso) que unha película ó uso, en ningún caso un biopic.

Xa che digo que non vin Gerry, pero tendo en conta as outras dúas e a súa filmografía e, a falta de ver Paranoid Park, eu diría que o verdadeiro fío conductor da súa obra é, máis que a morte, a xuventude, a adolescencia sobre todo, toda a complexidade emocional que comporta, da que uns saen ben parados mentres outros quedan atrapados nela; neste sentido, a referencia máis ou menos directa a Kurt Cobain era por tanto, obligada, non só pola figura en si mesma, senon pola tremenda influencia que exerceu en tantos xóvenes.

Lémonos, saúdos.

-P.e.: Coincido contigo en grande medida.

O feito de que eu as complementase ven un pouco por ese exercio de estilo ao que fas mención, xa que me resultan moi semellantes na súa realización; sobria, fragmentaria, apenas sen máis son que o ambiente e pequenos diálogos... coa problemática identitaria e a anguria xuvenil que desenboca na morte. Mortes que son, ademais, impactantes. A presenza desa especie de néboa mesta convírteas en frías sen chegar ao lúgubre. A min deixoume o corpo frío a verdade, ainda que máis Elephant.

Eu tampouco o consideraría un biopis, sobre todo porque o propio Van Sant evitou que así fose por medo ás posíbeis (e probabeis) demandas.

A adolescencia penso eu que nos filmes de Van Sant acha o conflicto na apertura a un mundo prototípico adulto e na dificultade de adaptación do diferente, en moitos casos por cuestión sexual. No caso de Last Days penso que a cuestión principal é o desexo de liberdade frustrado polo feito de buscalo, a música condeouno a non poder ser anónimo, a ansia de liberdade para expresarse tórnase na súa contra e convírtese nun cárcere.

-Eu: É certo que hai unha sorte de interconexión formal e de fondo, pero no caso de Last Days a abstracción narrativa en favor da evocación poética é moito máis acusada, e extráname moito que houbese outra intención en Van Sant (a dun biopic) que non fose a materializada, a verdade, pero pode ser.

Por outra banda, estou totalmente de acordo na túa referencia á adolescencia "vansantiana" como "o conflicto na apertura a un mundo prototípico adulto e na dificultade de adaptación do diferente", no que xa discrepo algo e no da "cuestión sexual", eu non percibo que lle conceda unha especial relevancia a este factor.

Por último, estou de acordo coa túa lectura da película se entramos a valorala identificando ó persoaxe con Cobain, pero sinceramente creo que se pode prescindir por completo desa referencia. Ó meu entender, a película gravita sobre o eixo da incomunicación, tanto a nivel "interno" (argumental) como "externo" (formal), e fai fincapé nas dificultades e carencias que pode supor.

Un pracer, saúdos!!"

BANO, cum laude.

2010-03-24T15:26:00.004+01:00

BANO xa nos deixara un feixiño de pérolas alá polo ano ´97 que "por suposto", foron complétamente infravaloradas pola emerxente, e "sectarísima", parroquia hip-hop estatal do momento. Supoño que agora, 13 ;) anos despois non será moi diferente, i é que, se naquel entón, xa a mesma disgresión formal completamente heterodoxa que o definía supuxo a súa "exclusión", agora, momento no que o xénero está moito máis desarrollado e polo tanto, supostamente, cunha maior capacidade receptiva por parte da súa masa social, atoparase, probablemente, con outra barreira non menos dificultosa, a da ideoloxía. I é que, á mesma evolución formal do xénero como "moda", acompañou unha progresiva incorporación dos valores dominantes na importación norteamericana, derivados sobre todo da súa verquente máis comercial, isto é; competición extrema, egolatría extrema, sobrevaloración das posesións materiais, culto á tecnoloxía, violencia.... BANO é a antangonía de todos istes conceptos, porque, por entre as sólidas e radicais nocións de ecoloxismo e humanismo que manexa, eríxese nunha sorte de "anti-profeta", que a través dunha profunda lírica (por fin, e aínda que moitos o reclaman, atopo algún MC ó que aplicarlle-lo término) traballada sílaba a sílaba, unha enorme dose de sarcasmo, un flow completamente xenuíno e hábil, e unha producción musical impecable, deconstrúe esta sociedade de consumo pola que nós mesmos, consumidores compulsivos, fomos xa consumidos, ensumíndonos en mera flora intestinal, cando non en excremento. Sen máis preámbulos...

"Xigante", unha película mínima.

2010-03-16T13:49:00.015+01:00

Falareivos hoxe doutro filme... si, estou moi cinéfilo últimamente... Pois si, falareivos dunha producción uruguaia que me encantou e me deixou cun sorriso amplo e suave, desos de beizos apretados, sinxelo de esbozar, persistente. Unha realizazón que a través dos mínimos recursos formais e narrativos acada un resultado ben poético e brilante, alquímico pois.

O argumento cóntanos como a monótona vida dun "segurata", encargado de vixiar un supermercado a través das cámaras de seguridade, cambia no momento en que se incorpora ó traballo de limpiadora no establecemento unha moza que lle causa especial atracción. E xa está. Nin durante, nin ó final, acontece nada máis extraordinario; nada especialmente dramático, nada especialmente cómico, os personaxes están máis esbozados que definidos, as interpretacións non requiren dunha descarga emocional complexa... e sen embargo, chegas á fin da metraxe cunha apetencia pasmosa. Velaí a alquimia. E cómo se consegue este truco de prestidixitación? pois a través dunha vertebración visual tan complementaria do narrado como rica en aportes.

Storyboard:

-Apenas hai movementos de cámara e as excepcións que se producen son prácticamente todas definidas por movementos lentos e horizontais. A este respecto, eu fago dúas lecturas; por un lado, conséguese unha sensación de "estatismo" que contribúe a intensificar a sensación de monotonía e linealidade que define a vida do protagonista. Da mesma maneira, e por contraposición, enfatízase a importancia do personaxe feminino na narración, xa que as súas breves aparicións en escea sempre van acompañadas dun alto dinamismo visual.

Por outro, eu interpreto certo guiño ó mundo da banda deseñada (guiño que non será o único, pero evitarei caer no "spoiler".... qué expresión tan snob, por certo...) xa que o efecto visual provocado por esta abundancia de planos fixos é o equivalente á contemplación da historia a través dunha sucesión de viñetas.

-Fermosas composicións de plano, todo un alarde de coidado polo detalle e perfecto exercizo de equilibrio entre espazo, color e xeometría, sen por elo restar naturalidade e "frescura" ó conxunto.

-A concesión dun gran protagonismo físico ós monitores, xa sexa de Tv, de ordenador, de móvil... tamen ós espellos... un hábil simbolismo que, ademais de constituírse como evidente metarreferencia, fai alusión ó desdobramento que implica, no protagonista, a oposición entre a realidade e a ilusión, entre a vida cotiá e a soñada.

-Banda sonora. A pesar de que gran parte da metraxe está dominada polo silencio, ou pola "tranquilidade" sonora, os momentos nos que se engaden músicas ó relato estas encaixan como luvas e consiguen a simbiose precisa coa imáxen e a narración.

E velaiquí unha mostra:

Monet e a abstracción.

2010-03-08T13:52:00.007+01:00

A outra mañá dinme un paseo ata a Fundación Caja Madrid para ver, de maneira gratuita (a ver canto dura iste "privilexio"), a pequena parte da macroexposición que sobre Monet están a facer no Museo Thyssen. A expo indaga nas orixes da abstracción aludindo a obras do pintor francés, e establecendo paralelismos entre cadros seus e doutros pintores. Cadros de coetáneos como William Turner, ó que xa coñecía e do que gusto especialmente, influencia para Monet na súa exploración da disolución de formas e cores, e tamen obras de artistas posteriores, contemporáneos, como Mark Rothko, De Kooning ou Jackson Pollock, xa parte íntegra e activa do movemento abstracto e aparentemente mentados por Monet.

A verdade é que semella unha exposición moi fermosa, pero, esta pequena parte que reside na Fundación Caja Madrid, probáblemente sexa a parte máis aburrida, xa que se concentra sobre todo nas pinturiñas de motivos vexetais que o artista fixo nos impresionantes xardíns da súa "humilde" casiña en Giverny, mentres o resto da humanidade se mataba na 1ª Guerra Mundial, e que, particularmente, me deixan un pouco frío. Ademais, nin Sam Francis, nin Joan Mitchell (que son dos que máis número de cadros se aportan) me pareceron evocadores máis alá da súa composición. Neste aspecto, si que me alegrou descubrir a faceta "paisaxista" de Gerhard Richter, un artista do que souben este vran grazas a unha fascinante e fermosa (fermosa e fascinante polo contido claro, formalmente era sosísima) exposición.

Dito esto, si, parecen quedar demostradas (dito esto dende a miña "profanía") apreciacións pictóricas que poidan considerarse enxendro do xénero abstracto; hai cadros da serie das "plantas acuáticas" (nenúfares, nympheas, glicinas) que son pura abstracción, ou case, e que me parecen o tramo máis fermoso e suxerente da mostra, i é que, tamen nas series dos "sauces" e da "ponte xaponesa" hai momentos moi experimentais neste sentido, mais tamen é certo que son HORRIBLES... ou polo menos así mo pareceron a min...

E, xa que estamos, gustariame facer referencia a un cadro que lle teño aprezo e que, penso eu, tamen se podería considerar unha precursión abstracta; a diferencia é que Goya (creo que xa mencionei nalgunha ocasión a miña devoción polas súas "Pinturas negras") pintouno dúas décadas antes que os referenciados Monet e Turner os seus... "El perro".

Día de viño e Oscar.

2010-03-07T13:23:00.001+01:00

Parece que este será un dos viños que na madrugada de hoxe se degustará na hortera cerimonia dos Oscar... teremos que probalo... chin-chin!

"District 9", post-posmodernidade e rexeneración da conciencia.

2010-03-02T16:05:00.016+01:00

Non sei por onde comezar a falar desta obra. E digo "obra" porque, a risco de resultar esaxerado, o termo "película" antóllaseme curto; curto por excesívamente obxectual e supérfluo, cando do que estamos a falar é dunha empresa (a primeira, o cal resulta aínda máis sorprendente, que emprende o seu director novicio, Neil Blomkamp; ao amparo, eso si, dun "xigante" vido a menos como Peter Jackson) que, incluso nos seus aspectos máis tanxibles, resulta dunha "auto-trascendencia" inaudita... cómo expresalo dunha maneira máis gráfica?... si, o que quero dicir é: que todo o filmado é unha inspiración para navegarmos polos máis recentes (e incluso non tan recentes) cauces da Historia da humanidade, así como da historia do Cinema, e non ó revés, como adoita a ser habitual... o sustrato é o estrato, e viceversa.

Pero... vaiamos por partes....

Neuroloxía:

Johannesburgo, Sudáfrica, unha nave alieníxena á deriva recala sobre os ceos da cidade e permanece inmóvil sin aparente actividade. Organízase unha misión de "rescate" a través da cal os seus ocupantes, débiles e desorientados, son trasladados a terra e rehubicados nun... "Soweto".

Este acontecemento eminentemente metafórico, sirve como punto de partida para unha minuciosa e implacable disección, a través dunha sorte de "inversión de valores" Nietzscheniana aplicada ó cine de "masas", dos entramados socio-políticos que teñen definido e definen a nosa convulsa realidade planetaria. Certa actitude "naif" sobrevoa todo o filme, acentuando elementos dramáticos por contraposición, se ben, o primeiro tramo do filme adoptará un tono grotesco e frívolo abundado de humor negro, para, posteriormente, e de maneira case prodixiosa, mutante diriamos, e tamen grazas ó traballo interpretativo do protagonista, ir gañando en peso dramático de calado moi suxestivo, e que nos recordará, ineludíblemente, as opresivas atmósferas e, incluso argumentacións, do ilustre Franz Kafka... é máis, este aspecto merecería unha análise aparte pola cantidade de detalles cos que, conscientemente, o realizador establece paralelismos coa obra do autor checo.

Morfoloxía.

Articulación, unha vez máis, mutante, que irá artellando ciencia ficción, cine documental, comedia, drama, terror e thriller, nunha multiplicidade formal logradísima e fascinante pola efectividade e variedade de estilos narrativos utilizados. Neste punto, quizais se bota en falta algún recurso estético que dote de máis persoalidade e textura a un conxunto que por momentos semella algo plano na realización; dito esto, se pensamos que o presuposto manexado polo director non era precísamente alto, é comprensible entender esta carencia, i é que, probablemente necesitase a maior parte dos cartos para a realizadísima e impresionante animación dos alieníxenas. Por outra parte, explicareime no que anteriormente refería dicindo "incluso nos seus aspectos máis tanxibles, resulta dunha "auto-trascendencia" inaudita". I é que, como dicía, nas súas precisas e exhaustivas apelacións, neste caso cinematográficas, un deduce que, máis que "inspirarse", ou homenaxear, Blomkamp reivindica, de tal xeito que un está a ver a través das súas imaxes esta outra, dalgunha maneira, representación de mitoloxía do cine norteamericano de ciencia ficción: "A Mosca", "E.T", "Depredador", "Alien", "Robocop", "Encontros na 3ª fase"... curiosamente, todas estas películas plantexan, con maior ou menor brillantez, dilemas morais que se engaden á traballada proxección formal.

O asasinato de Jesse James polo cobarde Robert Ford.

2010-02-13T14:05:00.013+01:00

Se obviamos a típica carga épica coa que gran parte do cinema norteamericano aspira a convertir a persoaxes da súa breve historia, en moitos casos carentes de calquer tipo de valor ético apreciable, en mitos "psíquicolonizadores", hei de dicir que gustei moito desta película. Nun primeiro lugar, resaltar a fotografía, non só fermosa e poética de por si, tamen afastadísima de calquera refente ó western pasado e polo tanto renovadora do xénero (algo así faría Michael Mann en "Enemigos Públicos", neste caso co xénero negro, tamen un biopic sobre un "foraxido" anque se ben unha película de moito menos calado), as interpretacións; sobre todo a de Cassey Afleck, tamen a de Brad Pitt (esta máis irregular) e os secundarios, e sobre todo, o guión; inspirado no libro homónimo dun tal Ron Hansen, pausado pero tenso e constante coma a arquitectura dunha ponte, dunha fonda densidade psicolóxica e cuxo desarrollo atrapa de principio a fin.... por outra banda, hai constantes e inxeniosas "meta-chiscadelas" referidas á interpretación e ás orixes da "7ª Arte", que alcanzan o seu apoxeo cara á fin da película, onde o "cobarde Robert Ford" se gaña a vida recreando no teatro a morte da súa víctima... gran filme.

Por certo, esquecíame doutro bo detalle, o curioso cameo de Nick Cave:

Keny Arkana

2010-02-08T20:41:00.003+01:00

No meu recente paso por Ourense o meu irmán Iago descubríume a unha moza francesa coa que aínda teño que poñerme ó día en profundidade, pero que só con esta canción me gañou intensamente, Keny Arkana, 5ème Soleil...

Haití

2010-02-05T20:21:00.001+01:00

Impresionantes fotografías do desastre... aquí.

Nota técnica.

2010-02-02T10:32:00.000+01:00

Nestes días estase a levar non sei qué tipo de actualizacións e modificacións por parte de BLOGGER que están provocando alteracións diversas nos blogs, polo tanto, se o entrardes aquí vedes algo raro, ou directamente non o vedes, como no caso dos vídeos, xa sabedes a que se debe. Estas alteracións varían segundo o explorador que utilicedes.

Zack de la Rocha está de volta!

2010-02-02T09:48:00.011+01:00

One Day As A Lion é o novo proxecto de Zack de la Rocha, cantante de Rage Against the Machine, no que conta únicamente co batería John Theodore, ex-compoñente de The Mars Volta. A súa primeira publicación consiste nun EP homónimo de 5 temas no que persiste en grande medida o sonido executado por R.A.T.M, se ben a incorporación de arranxes electrónicos e a introducción de teclados, amáis dun maior desarrollo melódico nos estribillos, lle outorgan un carácter moito máis fresco. No que ás letras se refire, Zack segue a ser Zack, non se convertíu en Chris Cornell nesta ocasión ;)

Juan Carlos Onetti, "Confesións dun lector"

2010-01-26T15:42:00.010+01:00

Ataque do zombi.

Podo voltar a velo. O torso nú naquel pegañento domingo de vran, aprisoado no seu departamento do barrio Sur de Bos Aires tan mesquiño de espazo que lle apretaba nas sisas e na entreperna. Un habitáculo, non maior que o pozo de Eladio Linacero, onde Iota Carlos Onetti -así prefería o sonido do seu nome-, xacente e silente, era só un home soitario amputado de paisaxes que lía e fumaba indiferente a ese lugar da cidade como a calquera outro do mundo e do universo. Non había moito, tal vez no pasado inverno, axustizara unha novela deliberada que reservaba espazos para ilustracións. Sen solución de continuidade -como din pedantísimos locutores ó anunciar certas pezas de "música clásica"- "o noso home" -tal como se pode ler en textos obsoletos- levántase de súpeto, abalanzándose encol do escritorio de colexial ó que senta. O lombo curvado coma o dun oso sobre a súa presa: un caderno ou uns cantos folios en branco e un fato de lápises con puntas quirúrxicas. O cigarriño fumega esquencido. Atrápame a certeza de que, de seren perturbado, dará a dentada por resposta. Tornara de súpeto nun zombi total porque, cando escribía para el, non existía ninguén: nin o lector nin o crítico nin a familia.

Juan Carlos Onetti, "Confesións dun lector"

2010-01-26T14:30:00.024+01:00

Outro obsceno paxaro nocturno.

Certa fusca meianoite, mentres loitaba co insomnio a brazo partido, pero sen fracturas, ouvín un repeniqueo no cristal da miña fiestra. Declareime durminte vencido e espiei; baixo da choiva ou garúa un gran paxaro de presa interrumpía os picotazos para repetir: "Ore, ore, ore...". Non demorei máis dun minuto en recoñecelo e abrir de todo a fiestra. Era o meu amigo da infanza, o vello Never More, única ave inmortal, bendición ou condea da que estaba orguioso aínda que disimulara. Durante a parola, que durou deica a fin da noite, cacarexou unha vez sen escondé-lo trunfo: "Porque, deus e todo, o cisne de Leda nunca morreu por ensumirse. E a laberca de Shelley nunca pasou de pretexto literario. Eu, pola contra, aínda pronunciando o inglés con forte acento de Bowery, tiven bastante con dúas palabras para revivir na memoria e no infortunio dos homes mentres sigan poboando este planeta tantas veces condeado por profetas ou fabricantes de armas. Sen ir máis lonxe..." Non o deixei ir máis lonxe pois, non sendo cobarde, son prudente. Erguín unha man pedindo suspenso, dixen perdón cun sorriso e fun agochando todo-los animais máis ou menos domésticos que me acompañaban na miña soidade. Tornei cos meus anteollos de pesca submarina, asegurados contra dentadas oblicuas de tabeirón e contra "cría corvos que che arrincarán os ollos", e continúou a forzada entrevista que, sen que se decatara o meu visitante, foi grabada na súa totalidade. Entón notei que o corvo tiña manchas verdes nunha á e amarelas noutra. El interpretou a miña ollada e dixo:

-Unha verdadeira estafa de tintureiro. Aseguroume tinxido indeleble e bastou o chubazo para desmentilo.

-¿E por qué quixo tinguirse?

-Ah, esa é outra historia. Despois explícolle.

Escáneres invérsamente proporcionais á súa propia función.

2010-01-10T18:59:00.015+01:00

Así coma o final do século vinte se caracterizou, entre outras moitas cousas, pola incorporación de detectores de armas en colexos e institutos norteamericanos para evitar “masacres indiscriminadas” (porque as discriminadas teñen un pase, non ofendamos a Israel) levadas a cabo por xoves “desequilibrados” que por casualidade posúen armas de todo tipo; no final do ano 2009 o protagonismo adquiríuno a fabulosa militarización dos barcos pesqueiros europeos que faenan en “augas internacionais“, coa finalidade de evitaren posibles abordaxes de piratas somalís que actúan en ¿costas somalís?...................

Pois ben, recén comezado o ano 2010, o escáner está de moda, sobre todo o “corporal”, grazas principalmente á crecente ameaza aero-terrorista provocada por grupos islamistas radicais que, ademais de seren radicais, non permiten que emprendamos desinteresadas accións bélicas de carácter progresista nos seus territorios. Si, o escáner está de moda, e é moi probable que nos próximos anos, os punteiros laboratorios israelís subvencionados pola “comunidade internacional” rematen por desarrollar implantes oculares “escanantes” (escaneiros, escanísticos?) que nos permitan a todos, ademais de outras vantaxes (:D), a posibilidade de actuar como vixilantes da seguridade mundial. Este feito suporía o aforro dun enorme custo económico e loxístico por parte dos nosos gobernos, e a posibilidade destes de incrementar a inversión armamentística para proporcionarnos aínda máis SEGURIDADE. Nem-bar-gan-tes, isto, tamen arroxaría consecuencias negativas, como por exemplo a máis que probable desaparición da publicación Interviú.

Erykah Badu

2010-01-08T23:32:00.012+01:00

...black panther, intelixente, cachonda, sensible, e preciosa... I want a Erykah in my liiife!!!!...

Espera.

2010-01-06T19:20:00.004+01:00

Esperto coa túa espesa sombra sobre os meus xenitais, e a vertical e punzante ausencia túa entre as febles luces da consciencia, azuis, pálidas. Vago pola casa como recordarte, divago, fago borróns sobre o tempo e o espazo, actúo sen sintaxe. Teño frío, e supoño que a loucura ten moito que ver con isto, con acariñarte no baleiro mentres a obscuridade invade os músculos. Quérote, apretada contra o meu corpo por riba de toda significación, nun puro acto de calor.

B.S.O.

2010-01-06T03:10:00.003+01:00

Novas cancións engadidas ó reproductor... The Horrors, Last Shadow Puppets, Velvet Underground, One Day As A Lion, Bob Marley, A Perfect Circle, etc... :]

Aparicións, aparencias e desaparicións, velaí a vida

2010-01-04T11:20:00.004+01:00

Gústanme os cheiros do monte.

2009-12-28T13:49:00.007+01:00

Na Asociación Cultural-Ecolóxica Ridimoas Levan dende o ano 1988 adquirindo terras para o desenvolvemento de tarefas de conservación e rehabilitación do medio e ata o de agora son 1028 socios que pagan unha cuota anual mínima de 10 euros. Comigo serán 1029, a ver e se algún de vós se anima e chegamos ós 200.000 polo menos!!!

Exercicio.

2009-12-25T22:17:00.007+01:00

Descendín dende as cumes, baixei aos fríos eléctricos anoándome, cara ás xeadas super superficies armadas na vertixe do tempo, baixei dende a temperanza e os elementos da inocencia co zoante vento na cara, a memoria que deixara, cara o momento preciso do baleiro, e desorienteime na evidencia coma sempre, e aquí sigo, facéndome preguntas, círculos concéntricos, lenes apalpadelas baixo da impostada luminaria cegadora, aqueloutrado e alleo coma un demente, quizais menos libre.

A Pena Trevinca (o "Teito de Galiza")

2009-04-16T20:45:00.005+02:00

Pete Rock, NY´s Finest

2009-04-01T23:02:00.010+02:00

O pasado 2008 trouxo consigo unha morea de discazos de hip hop e algún que outro regreso agardado. Un deles, o de Pete Rock, o mestre, que voltou con "NY´s Finest", un disco que só coa súa autoría ten garantizado todo o demais. Non é un discazo, é un disco de Pete Rock e basta. Beats dos de sempre, boom-baps, scratchs, rimas de bos colaboradores que caen onde han de caer, un par de frivolités para a galería (unha ragga e outra r´n´b, que encima resplandecen), e por si fora pouco, a máis ampla e brillante versión como MC do Dj. Dous temas bastan para que a merca deste CD mereza a pena; "Till I retire" e "Best believe". El sabíao, por iso os xuntou nun mesmo vídeo.

Damas e cabaleiros, with all of you: da tru masta, Mr. Pete rock:

Kafka, Os diarios

2009-03-30T11:11:00.014+02:00

"Á fin, tras cinco meses da miña vida nos que non puiden escribir nada que me deixase satisfeito, e que ningún poder me compensará, aínda que todos se sentisen comprometidos con elo, venme a ocorrencia de falar unha vez máis comigo mesmo. Seguía dando sempre unha resposta, cando realmente me preguntaba algo, seguía existindo sempre algo que arrincar de min, dese feixe de palla que son dende hai cinco meses e cuxo destino parece ser acenderse no vrao e arder antes de que o espectador pestañexe. ¡Ogallá me acontecera esto! E que me acontecera deceas de veces, porque nen sequera me arrepinto desa época infortunada. O meu estado non é a tristura, tampouco é ledicia, nen indiferencia, nen debilidade, nen esgotamento, nen calquera outro interés, ¿qué é entón? O feito de que non o saiba relaciónase sen dúbida coa miña incapacidade de escribir. E esta coido comprendela sen coñecé-la súa causa. De feito, tóda-las cousas que se me ocorren, non se me ocorren dende a súa raíz, senon só dende algún punto situado na súa metade."

Easy Star All Stars, Smoke the finest

2009-03-27T11:31:00.004+01:00

Eduardo Chillida

2009-03-24T23:20:00.005+01:00

Hai unha certa maneira de coñecer -previa ó que chamamos coñecemento- dende a cal é posible, sen saber cómo é unha cousa, coñecela. Esta maneira de coñecer é tan aberta que admite diversas formas, sen que por iso aínda se sepa cómo é. Este precoñecemento ou aroma é o meu guía no descoñecido, no desexado, no necesario. Nunca discuto con el a priori e nunca deixo de facelo a posteriori.

Observei esta mañá, con grande intensidade, un cristal de cuarzo e cheguei a crer que se movía, que cambiaba, que vivía. ¿Non será esto certo?

¡Que lonxe do tempo dunha rosa!

O inalcanzable perfil da ponla movida polo vento.

Follas verdes, soños de ponlas que o vento debuxa cando se acaban.

Contra a orientación, a estabilidade, o coñecemento, a seguridade... Desorientación, inestabilidade, asombro (camiño cara o coñecemento).

Máis vale cento voando que paxaro en mao.

Fíxeno mellor porque non o coñecía e ía ateigado de dúbidas e asombro.

Ser escuma -soño branco da onda-, fin da respiración do mar.

A auga ensinou ó home

a non bloqueá-la horizontal.

Escoitemo-la luz para

non bloqueá-la vertical.

Non se ve sinon o que se ten xa dentro do ollo. Vese ben tendo o ollo cheo do que se mira. É bastante sinxelo, todo se reduce a aprender a preguntar.

A primeira vez que entrei en Santa Sofía, no Estambul, tiven unha visión tremenda de espacio musical... Tiña a impresión de estar a entrar nos pulmóns de Xoan Sebastián Bach.

Fatlip, What´s up Fatlip?

2009-03-20T09:10:00.005+01:00

"(...)Over the years seems like I'm gettin' dumber

Reminiscing to a time when I was younger with a hunger

Full of dreams, determination, self-esteem

But now it seems they hesitate to be on my team

You know the routine, when you winnin' and grinnin'

All up in your face, like they was with you from the beginnin'

But on the flipside,

When you washed up like a riptide

Fools clown 'bout how you slipped and let shit slide

Beside the fact

My voice is wack

Clowns is runnin' around, talkin' 'bout I smoke crack

Ain't got no homies that got my back(...)"

Vai! Tómalle algo Fatlip, invito eu... que é Venres.

Autocrítica

2009-03-16T02:25:00.006+01:00

Anguriábame todo. Sempre fun un pouco mixiricas.

As zapatillas naic con cámara de aire, as ribuc de pamp, os putos levis cincocentosun, escoitalos a todos falar castelán naquel colexo “privado-subvencionado” no que os meus pais nos matricularan porque era o único en kilómetros á redonda que tiña comedor, a matanza do porco na casa dos avós, as findes desertas no pobo do papá, as mañáns de monte limpando a veiga, as putas mozas guapas, os putos mozos “guais”, as excursións, os campamentos de verán, os machotes e as señoritas bailando no centro da pista coma nas pelis ianquis, non comerme nada.

Sempre me sentín a salvo no retrete,

cagando.

Santogold, "L.E.S Artistes"

2009-03-13T10:57:00.003+01:00

¿Linkin Park? Veña ho, non fastidies...

2009-03-05T10:56:00.011+01:00

Ano ´92. Algúns meses despois da virulenta revolta de Los Ángeles derivada do caso Rodney King, Rage Against the Machine irrumpen na escea musical cun dos discos máis combativos e innovadores de finas do século XX, misturando insólitamente o estilo vocal do rap coa contundencia do metal; por outra banda, Ice-T, entón archirecoñecido MC, cunha das máis sólidas carreiras discográficas do Hip-Hop, sae ó mercado con Body Count, unha banda que el describiría como de “speed metal” íntegramente formada por músicos negros, algo que incluso actualmente é difícil de atopar, e que tería unha enorme repercusión ademais de pola tremenda calidade do seu primeiro disco, grazas ó polemiquísimo tema "Cop Killer", inspirado precísamente nos sucesos citados ó comezo.

Ano ´93. Sae ó mercado "Judgement Night", unha banda sonora absolutamente impresionante para unha película completamente anodina e mediocre protagonizada por Emilio Estévez e Cuba Gooding Jr. A calidade do disco estaba fundamentada na presencia de grupos tan recoñecidos (algúns anos despois máis que entón e viceversa, pero moi recoñecidos en calquera caso) do mundo do Rock e do Hip-Hop como Slayer, Run D.M.C, Faith no More ou House of Pain... pero a verdadeira audacia do disco consiste en que estes grupos pertencentes a aquelas dúas esferas musicais, non facían aparicións por separado, senon que se xuntaban entre si para misturar estilos e persoalidades, así, Cypress Hill facía unha canción con Pearl Jam e outra con Sonic Youth, Dinosaur JR con DelthaFunk, Ice-T e Slayer, Biohazard e Onyx... algo verdadeiramente insólito e de resultado espectacular. O misterio de como unha banda sonora de tal audacia e que xuntaba para a ocasión a xente tan talentosa e recoñecida ambientaba unha película tan mala, é algo que segue a acompañarme hoxe, pero o caso é que como disco, debería estar en calquera discoteca de quen guste destes estilos musicais, e aquí van uns exemplos:

O vídeo é malísimo, advírtoo, pero o resultado sonoro da xuntanza de dous trens de mercancías como Biohazard e Onyx é dunha contundencia impresionante; os modos aloucados ó micro de Fredro e compaña, encaixan como unha luva na base de riffs suxos e batería amplísima que os Biohazard lle fabrican.

En "Just Another Victim", Helmet e House of Pain sintetízanse por obra e gracia do turntablism de maneira prodixiosa. O "prodixio" acontece entre o min. 2 e o 2"30´. Encántame esta canción:

En "Disorder", Ice-T deixa entrever as súas cualidades vocais para o Hardcore, e faino xunto a Slayer... unha espectacular a-berra-ción.

Pearl Jam e Cypress Hill? pero esto que é!! pois si, aínda que hai que recoñecer que a man de Pearl Jam se nota pouco, cédenlle inspiración e atmósfera ó, naquel entón, dúo máis macabro e reputado do hip-hop. O resultado é brillante:

"Missing Link": a mellor do disco, nunca o rock puido ser máis hip-hopeiro e viceversa, e encima soar tan ben. Os mellores Dinosaur JR co por entón debutante Del the Funkyhomosapien (Delthafunk en Deltron 3030 depois, Del a secas, agora)

Tres días de merda!!

2009-03-02T20:00:00.005+01:00

Beirut, "Nantes"

2009-02-27T13:11:00.004+01:00

Oscars

2009-02-24T20:24:00.006+01:00

Se ben os Oscars non son, nunha alta porcentaxe, a máis precisa vara de medir das artes cinematográficas, si é indiscutible a enorme trascendencia que suscita a súa celebración e por ende, a proxección mundial que os premiados recibirán, se ben, a maioría deles, certo é que non a necesitan para nada. Así, alégrome que unha desas horteras figuriñas caese, por segunda vez, nas mans de Sean Penn, un tipo que me parece un actorazo. Como tal, xa nos ten deixado interpretacións descomunais, tan ou máis merecedoras dun Oscar que en Mystic River (aínda non vin a de Harvey Milk). Véñenme á cabeza títulos como; “Pena de Morte”, “Xiro ó inferno”, “Hurlyburly”, “Acordes e desacordos“, “21 Gramos”... tamen é verdade que ten certa tendencia ó histrionismo que ás veces lle resta credibilidade ós seus personaxes, pero eu polo menos, perdóollo, xa que sempre consigue implicarme dunha maneira moi intensa con todo-los desafortunados, perdedores, desequilibrados e desesperados persoaxes que interpreta. Pero en Sean Penn hai outra faceta que o alonxa da órbita elitista e anodina do planeta Hollywood, e é esa implicación social e política que procura colleitar con coherencia, non só no momento de elexir papeis, senon tamen á hora de pronunciarse públicamente... por exemplo:

“Cando tes a alguén coma George Tenet (ex-director da C.I.A.) recoñecendo no seu libro que sabía que a Administración estaba enganando á poboación norteamericana para conducilos a unha situación que está asasinando a xoves homes e mulleres desta e outras nacións, entón, George Tenet e Dick Cheney e Condolezza Rice e George Bush, deberían estar todos no puto cárcere”

Este nacho cáeme ben, é un dos pouquiños representantes dunha verdadeira noción da esquerda en USA, e non se corta en expresalo... ó mellor podía facer máis, claro, pero xa é algo, e máis aló, no epicentro do imperio.

A noite menos pensada

2009-02-19T10:42:00.008+01:00

Que eu escoito moita radio é algo ó que xa, medio en serio medio en broma, aludía noutra ocasión. Fágoo sobre todo á mañá e polas noites. Debido ó tarde que chego a casa, non adoito a acostarme antes da unha e media ou dúas da mañá, e teño por costume conciliá-lo sono cun pinjanillo adherido ó meu pavillón auditivo (case sempre remata por desprenderse claro, pero para entón xa estou dormido). A cuestión é que nesa franxa horaria tampouco hai moito onde elexir (enténdaseme, non hai moito onde elexir en xeral a todo-los niveis mediáticos, pero nesa franxa menos) pero curiosamente é nesa franxa, en concreto entre a unha e as tres da noite, cando se emitía o mellor programa radiofónico que eu teño escoitado ata o de agora: “La noche menos pensada”

Emitíase en RNE e, nomes aparte, o feito é que constituía un dos poucos reductos adicados á reflexión crítica da actualidade política, científica e artística dende un punto de vista realmente profundo e aberto, algo do que non se pode gabá-lo entramado mediático xeralista, nin moito menos. Pois ben, cara ó mes de setembro pasado, da noite á mañá, e sen aparente explicación, “La noche menos pensada” desapareceu da parrilla de RNE para cederlle o oco a....”Afectos en la noche”.... Podería facer unha descrición máis precisa sobre o contido do programa pero dáme a impresión de que a través do nome xa vos faredes unha idea... por ser gráfico direi que é como estar lendo un libro de Clarice Lispector para ó pasar páxina atoparte cun texto de Corín Tellado... ou algo así... en fin, que eu sígoo escoitandoo porque o necesito para dormirme, senon éntrame o mono, e porque aínda que pareza incrible, o demais segue sendo pior, pero ás veces é que non podo evitar poñerme dunha mala hostia tremenda ó pensar no bombardeo de banalización co que están a someter ás nosas neuronas e por ende ás nosas capacidades e aspiracións. Por iso, encoméndovos a que, alo menos, lle botedes un vistazo a esta páxina, e que, aínda que non vaia moito con vós, se vos animades a firmar no manifesto que nela se expón sería xenial.

Francis Bacon

2009-02-12T01:45:00.013+01:00

A primeira aproximación á figura de Francis Bacon tivena a través dunha recomendable película chamada “El amor es el demonio”, de John Maybury, protagonizada por un incriblemente asemellado co protagonista, Derek Jacobi, que fai unha interpretación fantástica e ó que o acompaña no papel de seu malogrado amante George Dyer un Daniel Craig “pre-Bond” moi correcto. A inmersión cinematográfica na figura do pintor non podía deparar outro resultado que o dunha película escura, axitada, violenta, chea de poesía e carente de calquer atisbo de esperanza existencial. Fiel pois, á persoalidade e á obra de Bacon.

O Sábado fixen outra aproximación, esta máis íntima, coa pintura deste home atormentado e xenial, grazas á retrospectiva que del está a facer o Museo do Prado, un deses sitios polos que esta cidade caótica e perversa que é Madrid aínda merece a pena. E non é que sexa un especial admirador da pintura clásica que acolle, xa que aínda que resulta dunha pasmosa factura técnica, tanto retrato e tanta escea bíblica, mítica ou histórica, cánsanme... sin embargo, dentro do antigo Prado tamen hai uns cantos recunchos que o deixan a un “fóra de lugar”... un deles é a “Sala das pinturas negras” de Goya. Todo o que podería falar deste lugar deixareino para outro post, pero a cita ven a conto da fascinación que Bacon sentía polo autor daquela célebre máxima: “o soño da razón produce monstros”. E dende logo, parecera que Francis seguira ó pé da letra esta impresión goyesca, i é que a súa obra resulta dunha abismal singradura polas augas da psique. A exposición quizás merecera unha posta en escea máis elaborada, menos convencional, con máis espacio e con máis información, pero tamen é certo que un sae dela sen esa sensación de sobrecarga sensorial que deixan outras, resulta unha dose de arte baconiana precisa, polo menos se un é un profano, ou case, na materia. Gustoume, a súa pintura posúe unha intensidade tremenda, formal e conceptualmente, que te excarva, te intimida e te cuestiona... A escuridade de Goya, a descomposición xeométrica de Picasso, a fascinación polo movemento do futurista Boccioni, pero a profundidade estética e a densidade psicolóxica dun talento único, Francis Bacon.

Inauguración

2009-02-03T20:02:00.003+01:00

Benvid@s, agardo que vos resulte acolledor o novo espazo. Tiña pensado soltar un rollo metablogueiro, cos "cómos" e os "porqués" pero a verdade é que entre o malestar catarral típico destas datas e as gañas que teño de quitarme de enriba a mudanza pois case que vou pasar de facelo. Só puntualizar que as seccións "Escritos", "Hip-Hopteca" e "Manoel-Antonio" importeinas dende o vello blog porque quero que figuren completas... manías miñas... O da música é un capricho que sei que pode resultar molesto, se así fose apagádela no cacharriño de abaixo e listo. Máis nada, pasade e poñédevos cómod@s, coa vosa presencia "Estás a falarme a min" versión 2.0 queda oficialmente inaugurado.

Poema

2009-01-29T20:02:00.002+01:00

Hoxe sorprendinme perdendo a cabeza,
vinme axigantado naquela carraxe xurásica e elemental,

derrubándome,

aniquilándome a través da exacerbazón de min mesmo,

como un Narciso imbécil,

golpexando a auga teimudamente, insistente,

convencidísimo, sen dilación.

Sorprendinme perdendo a cabeza,

(e a cabeza foi unha pedra maciza ateigada de nervaduras fósiles, dando voltas,

xirando sobre neve ata a avalancha)

e axigantado, enorme, energúmeno,

imbécil,

golpexei a auga teimudamente, insistente,

convencidísimo,

sen dilación,

aniquilándonos.

Poema

2009-01-29T20:01:00.004+01:00

Paranoia.
A Veiga, Ourense, con catro ou cincos anos.

Viviamos naquela estrana casa enorme de pedra no cumio dun pequeno outeiro que chamaban “o Toural”, dende o que se divisaba a maior parte do pobo, e que no inverno descendiamos sobre a neve nun plástico que o meu pai mercaba para a ocasión. Na pranta de abaixo estaba a consulta do “practicante” e máis abaixo tiñamo-lo desván, cheiño de madeira (aquel maravilloso arume cálido a piñeiro) e papá dábame leña para quecé-la estufa. Arriba, a mamá pranchaba, mentres eu sentía denteira arrabuñando a parede por curiosidade. Aquel chan de madeira e o home que na televisión perdía a cabeza polo buraco do ascensor, algún berro que outro de vez en cando. E nun día gris e silencioso como o aburrimento, eu arañaba cos ollos os vidros dos ventanais, e
os rapaces comezaron a tirar pequenos croios;

ploc! plac! ploc!

-Mamá, queren pegarme!

-Por qué dis eso?, estanche a tirar pedras para que baixes ond´eles.

Cadáver político

2009-01-29T19:57:00.002+01:00

A expresión gaña cada vez máis peso na xerga periodística. Quizais o mesmo peso que vai gañando a vacuidade na política (mediática) actual, e nas nosas vidas en xeral, a mesma vacuidade que ameaza a miña soitaria existencia e pola cal me convertín nun adicto á información, o cal converte este parágrafo e a min mesmo nunha pescadiña que se morde a cola. Sinto a necesidade de estar “informado” as 24 horas do día, tal é así que durmo conectado ó meu transistor portátil por vía auricular, ó xeito do paciente alimentado intravenósamente pola botelliña de suero. Esta sobreexposición informativa é algo que evidentemente tamen ten as súas consecuencias. É dicir, un, eu neste caso, infórmase para matá-lo tempo pero tamen para supostamente capacitarse nunha responsable construcción dun amplo criterio co que interactuar e analizar a realidade (si, esto é un deliberado exercicio de pedantería), sen embargo, cando un se expón ó contínuo e indiscriminado bombardeo informativo (entre a radio, a prensa, internet e a televisión) non lle queda tempo, xa non só para discriminá-la información, senón tamen para procesala, o cal me segue convertindo a min e a este outro parágrafo nunha pescadiña que se morde a cola. Pero ben, eu non tiña intención de falar de pescadiñas, quería falar da expresión cadáver político e da situación que se me ven o maxín sempre que a escoito: Cando o forense quixo comezá-la autopsia, deu cunha compricación insólita. Foille de todo imposible despoxar ó aínda cálido corpo do morto de dúas das súas prendas; unha garabata vermella de seda e unha americana azul ultramar. O tecido semellaba estar imbrincado coa pel do cadáver ata o punto de que cando desesperado, o doutor lle asestou un certeiro golpe de bisturí ó nó da garabata, un inexplicable chorro de sangue surxíu da zona seccionada, tinguindo de vermello en cuestión de segundos os lentes do estarrecido doutor e enchoupando a súa cara, os seus cabelos e o batín branco. Esta, ata fai pouco tempo, non era máis que unha evocación inconsciente que me facía moita gracia, pero o certo é que últimamente veño tendo pesadelos con cadáveres políticos que se erguen dunha mesa de autopsia, ou me saen ó paso durante un paseo polo campo, ou me examinan na cama coma se o cadáver fose eu, informes entes, coma buracos negros, ataviados con americanas e garabatas, que me acosan tralas portas da casa e nos descansiños da escaleira. É por isto que tomei a decisión de deixar de permanecer conectado á radio polas noites mediante os auriculares. Sen embargo, nestes momentos de crise económica planetaria, os servicios informativos fálanme de medidas de rescate de entidades bancarias, e nada acerca de replantexamentos políticos que focalicen o protagonismo na sociedade civil, e non podo deixar de pensar na política mundial coma un cadáver, no que todos sobrevivimos aislados por unha xigantesca americana e comprimidos, oprimidos e deprimidos, pola súa esganante garabata. Deixei de escribir, quiteime os auriculares e pedinlle a conta ó camareiro, este sinaloume ante a súa compañeira na caixa e ista preguntou -¿al del pañuelo?- e el respondeu -si, en las revistas de moda le llaman palestina-.

Poema

2009-01-29T19:53:00.002+01:00

A tarde esvara polo teu lombo,

donda e silente, aberta en horizontes e

alaranxada,

é unha ola de luces sobre a túa pel.

As rúas,

inzadas de neves negras e mesaxes xordas,

inzadas de eco,

serpentexantes sobre a paz para devorala,

esta cidade feita de velocidade,

escorrega polo teu lombo ata desaparecer

mentres

nos teus ollos están a xogar

os peixiños do silencio.

5 vellos poemas

2009-01-29T19:47:00.002+01:00

1.
a túa mirada crea contra a miña

un espacio invisible, indivisible,

que se mistura con TODO

coma o mar, amor

amar

o teu mirar é espellismo, suxestión para

alcanzarche o sal,

asaltarche o sangue,

amar, amor

mar

2.

rodan os días coma dados

as horas rodan coma ondas

ata a súa derrota de escuma

e roda a memoria

ata atoparte,

núa,

oásis

3.

redobraba a pedra o teu nome

o silencio preferido

a ferida silenciosa

eras sombras de ti, lendas de ti,

miragres breves

que me deixaches, que me inventei

4.

o teu silencio contra a miña carne,

a túa espiral de luz asulagándome

foron estandartes ante o olvido,

e carne de cañón para a memoria

5.

a tarde

agrisada de lonxanías,

árbores frías,

case liñas rectas ciceladas no silencio

e este banco é o centro do mundo,

o peirao para a túa néboa

Poema

2009-01-29T19:45:00.002+01:00

Polo frío chegoume o teu frío,

e axexando pola fiestra

achegábaste ao lonxe.

Abrinlle as portas ó frío

e atopeite nun silenzo,

relocendo como no lombo do mar

e

respirándome.

E alí estou apalpándote,

adentro,

enfriándome.

É un misterio,

coma ti comigo

e o silenzo que nos envolve,

pero así e todo,

síntote preto

ao lonxe.

Poema

2009-01-29T19:34:00.001+01:00

O poeta de ollos derrotados en corvos

(este destensado pulso)

que descose a cara na psicose das horas e se adorna o cerebro

con copas de morte,

e percorrendo tanta ausencia no idioma segredo das cunchas

amence no xesto engurrado.

Manoel, vente co teu saco de gaivotas,

co teu ollo de mar, co teu verso ennortado

a reverdecé-la Rosa dos Ventos,

porque a paz está no poema,

todo o demais é loita.

Canción poemada

2009-01-29T19:28:00.001+01:00

O habitante

anónimo animal inevitablemente

ferido,

sangrando silencio,

imperturbable,

quizais un pouco,

cando fronte os espellos
trata de recoñecerse.

Poema

2009-01-29T19:25:00.003+01:00

Cando os dados da madrugada remataron de rodar
tres corvos sobre un aramado de cristal

e as borras da paz no vaso vacío da noite

eras unha flor de néboa nos camiños do sol

núa

fuches o altar de sangue para os cálices do frenesí

e o esquecemento das derrotas

adórnate cos colares da lúa

e dancemos embriagados sobre as cinsas do sol

exaculemos a desidia

morramos en paz no colo da caricia

Poema

2009-01-29T19:23:00.005+01:00

Aquí, agora, son a ausencia de min mesmo,
deshabitada mente,
habitación de crebadizos espellos.
Adorno a miña nada; esta rosa branca
que se desprega no meu cerebro

ata borrarme da vida ou da súa luz.

Na noite voltaron as bestas

do frío,

as estatuas da vontade desfanse en pó

nun revés

de aire,

nesta noite de metal

texen os seus caleidoscopios

as arañas da memoria.

Poema

2009-01-29T19:23:00.004+01:00

Poema

2009-01-29T19:19:00.003+01:00

A nenez morre no presentimento da vacuidade
je suis de mon coeur le vampire*

(aqueles

ollos de neno ou delicadas semprevivas sen tempo

a mirada-mundo)

*"son o vampiro do meu corazón", Charles Baudelaire, de "L'héautontimorouménos" en Les Fleurs du mal.

Poema

2009-01-29T19:15:00.002+01:00

Eles, os jockeys da morte,
van en rostro de neón,

son a pantasmagoría secular,

por avenidas resplandecentes non creron na terra prometida

e sucumbiron ante os anagramas da ilusión.

Poderían ser ou non ser,

de momento, os que están son,

cada día a contrarreloxo para o

pequeno mar na súa vea de vidro.

Eles, os jockeys da desolación,

na lentísima lágrima da cicatriz a pecharse

por nunca xamais.

Post-adolescencia

2009-01-29T19:11:00.001+01:00

Estás sentado no chan, contra a parede, a botella na man a modo de oasis, obcecoute o remuíño de naipes que se formou en calquer recanto do silencio, Kurt non te escoita, a próxima chamada telefónica soará coma un estoupido de horas perdidas, xa tes idade para o traballo decente, a muller, os dous fillos, o coche, a televisión, os domingos de fútbol no bar… Levántaste, tira-la botella contra o espello, chove vidro, decides que non esperarás a que o voitre de Kafka che arrinque os ollos, recordas os bicos de Aira, rompes a chorar, perdíchelo todo, quédanche os teus cadros, a túa pintura, cóase o deserto pola fiestra, colle-lo pincel e mai-la paleta, carga-lo pincel con ocre e espétalo contra da terrible, noxenta, inxénua, vacía pureza da branca tela sen estrear do óleo, desespéraste, unta-lo pincel na enérxica forza do roxo, probas, non che gusta, falta algo, faltas ti, agora sabes o que faltaba nos teus cadros, pos o lenzo no chan, colles un dos anacos do espello, está ben aguzado, féndelo a altura do pulso, rasgas, a carne abríuse mol, case semellaba ter gañas de abrirse, de transpirar, borbollóns de sangue, deixas que se verca sobre o lenzo, deitaste á beira do teu derradeiro cadro e observas como se remata el só…

16 de Maio de 1999

Ourense

2009-01-29T01:57:00.004+01:00

Abala o sol. As laranxas escachadas
e o seu zume desparramado

perdéndose rúa embaixo,

cara ás Burgas.

Remato un par de cervexas, e

os derradeiros lampexos da tarde

atravesan os vidros das botellas

para cristalizaren, tomaren forma,

pois todo aspira teimudamente

á súa concrección inapelable

na intranscendencia da eternidade.

Namentres, escoito a Nick Cave;

a súa voz cavernosa e neboenta,

afiándome a memoria,

afiando as esquinas destas rúas

vertebradas na xoldra da adolescencia

e na perfección da morte.

O néctar este das cervexas,

sangue embaixo diluíndose,

cara a melancolía.

Febreiro, Praza Maior, Madrid

2009-01-29T01:52:00.002+01:00

Radiohead.
As sombras despuntan espléndidas

entre a luz do mediodía,

arremuíñanse nesta praza,

liberadas.

Pásanseme centos de ideas pola cabeza,

pero non consigo atrapar ningunha,

fixalas e buscarlle-las sombras

resúltame árduo,

volto entón a recordar os diarios de Kafka.

A voz agudísima de Thom Yorke

encarna o silencio máis puro, no que nada abrolla,

igual que o famoso “Berro” de Münch,

porque a anguria é inaprensible,

inapelable.

Círculo de Belas Artes

2009-01-29T01:50:00.001+01:00

A cafetería está situada nun amplo salón de planta rectangular ó que se accede a través dunhas breves escaleiras, as cales rematan nun gran portón de madeira adornado con fermosas vidreiras. O primeiro que ves ó entrar é unha gran estatua de mármore que representa unha figura feminina deitada sobre unha rocha, nunha actitude entre xacente e queixosa (unha actitude orgásmica a fin de contas)... Ela é o centro de gravidade da estancia, sobre ela, un enorme mural adorna o teito, no que o deus Plutón se abre camiño no seu carro entre dous mundos: un poboado por seres alados, o outro, por criaturas deformes e queixosas, o que inevitablemente nos evoca as míticas dualidades: paraíso/inferno, ben e mal… As cores deste mural están moi luídas debido ó paso do tempo, e o mesmo, ten unha forma ovalada e está adornado cun doble marco de escaiola de formas vexetais. Das catro esquinas imaxinarias deste óvalo surxen catro grosas cadeas, que se encargan de que unha impoñente lámpada, composta por centos de pequenas e brilantes peciñas de cristal, e de forma asimentes ovalada, saia airosa da súa loita contra a gravidade. Ó redor da anteriormente citada estatua, e sobre solos de parquet, ordénanse mesas e cadeiras de madeira escura e de deseño severamente sobrio e rectilíneo, sobre as que, xente de todo tipo; vellas viúvas enxoiadas, intelectuáis de “novo cuño” (coma as moedas), xoves modernos posíblemente actores, ou artistas, ou estudiantes de belas artes, en fin, xente de todo tipo, asenta os seus pareceres. Esta paisaxe de ángulos rectos e "bustos parlantes", está inundada polo mar de luz que a través dos enormes ventanais que dan á rúa Alcalá irrumpe na estancia, mentres o exterior, a elegante rúa Alcalá, o seu axetreo de peatóns e de automóviles, as luces destes, que veñen e van reflexadas sobre humidade deste chuvioso día outonal, reprodúcese ó outro lado do enorme ventanal tra-lo que me sento, coma un filme mudo proxectado nunha pantalla cinematográfica; ó mesmo tempo, ó meu carón, un aparato climatizador despide aire quente emitindo un molesto ruído sorprendentemente similar ó traqueteo dun tren; inevitablemente acoden á miña memoria moreas de momentos vividos no interior desa máquina ó longo destes anos e das miñas frecuentes idas e voltas, pero sobre todo acode a min, coma un lóstrego, a por un instante esquecida certeza de que son un estraño aquí, de que deixei unha vida a centos de kilómetros, e de que sego a ser un melancólico...

Barbieri

2009-01-29T01:48:00.001+01:00

O Café Barbieri é unha cafetería á antiga usanza; de tertulias literarias, poesía, soitarios, seduccións furtivas e proclamas políticas. Fai esquina nunha desas intrigantes bocarúas que dan á buliciosa Praza de Lavapiés. É un local antigo, case sen restaurar, que conserva a maior parte do seu mobiliario e ornamentación orixinais, coas erosións que o tempo infrinxíu sobre as mesmas. Chan de baldosas brancas e negras, febles cadeiras de madeira, mesas de ferro negro e mármore pálido, asentos forrados de tela vermella, paredes espelladas... unha música de piano, delicadísima, planea sobre o local, fai piruetas no aire, co aire, modela o silencio, a miña soedade, esta calma. O que lle confire unha atmósfera máis especial a este lugar son os espellos. Rodean toda a sala e, debido, supoño, á súa antigüedade, están como borrosos, é como se tiveran sobre si un bafo perenne, unha estrana néboa que surxe no vidro e se apodera da estancia. As mesas, as xentes, a música incluso, refléxanse débilmente nesta néboa, e este reflexo é como unha metáfora do tempo que pasa, da realidade deste momento que se difumina mentres escribo, do seu descorrer, da fraxilidade de todo, da inconsistencia de todo...

Gravediggaz

2009-01-29T01:40:00.004+01:00

..."means digging graves of the mentally dead, and it stood for resurrecting the mentally dead from their state of unawareness and ignorance."... ("significa cavar tumbas para os falecidos mentais, e isto conleva resucitar a istes falecidos mentais dende o seu estado de despreocupación e ignorancia"). Frukwan alias The Gatekeeper, danos a clave para abrí-la porta do seu discurso, e, cando dí que os “enterradores” (Gravediggaz) no fondo están desenterrando, non pode ser máis revelador con respecto ás claves que un se atopa cando se detén a escoitar Niggamortis, o primeiro disco deste cuarteto impresionante formado por: Prince Paul alias The Undertaker ós aparatos (membro fundador de Stetsasonic e eminente productor), Too Poetic alias The Grym Reaper (o meu preferido, rapeaba coma se delirase, morrería anos despois víctima dun cancro de colon), The Rza alias The Rzarector (MC, Dj e productor decisivo para o Hip-Hop dos noventa, alma mater de Wu-Tang Clan) e o citado Frukwan. Ise paradoxo é a perfecta descrición do humor negro, negrísimo, que procura a lírica do disco, disco que daría pé á inauguración do “horrorcore” dentro do xénero do Hip-Hop. Humor negro negrísimo, porque por momentos non hai ningún rastro de bó humor, máis ó contrario, a dialéctica sarcástica dos M.C´s constrúese coa realidade máis brutal e a autocrítica radical, e nese proceso lírico, ás referencias a estados mentais alterados, realidades físicas precarias, e referencias fílmicas do xénero do terror, engádense explícitas vindicacións da Nation of Islam e da súa actual cabeza visible, o extremista Louis Farrakah, así como do grupo Five-Percent Nation, sector fundado por Clarence 13X e escindido do anterior. A intención era clara, como a cita de Frukwan indicaba: espertar á xuventude negra do seu pesadelo fratricida a través da toma de conciencia grupal. Non sei a cantas mentes captaron con este discurso, pero o certo é que, paralelamente, e falando xa en termos estrictamente musicais, Prince Paul deixaría para a posteridade unha producción extraordinaria; 17 cortes repletos de funk, graves tochos, samples sinistros e cadencias mortuorias, cun par de himnos post-apocaípticos coma “1-800 Suicide” e “Bang your head” que mamei dende os dezasete anos ata o de agora e dos que non me canso.......así quedei......jejeeeejeeejeejeejeeeeejeje!!!!!

Nowhere to run, nowhere to hide (atención á fin)

Diary of a mad man (con Killah Priest, e Scientific Shabazz)

1-800 Suicide

Pete Rock & CL Smooth

2009-01-27T12:03:00.007+01:00

Se tivese que escoller o mellor disco da historia do Hip Hop, está claro que un dos candidatos con maiores opcións ó título, sería o maravilloso The Main Ingredient, de Pete Rock & CL Smooth. Lévoo escoitando dende o ano 96 cando o merquei, e sendo un disco do 94, xa entón, me parecía que soaba innovador. Pero tendo en conta que o Hip Hop é un xénero moi xove xurdido de cheo no apoxeo da electrónica, e que, ó igual que esta, experimentou unha evolución frenética, na que, o que era innovador un ano estaba desfasado ó pouco tempo, aínda me sorprende máis escoitalo cada vez que o recupero da discoteca (que é cada pouco) para abraiarme diante da atemporalidade que atesoura, tan característica das obras mestras. Este dúo neoiorquino de exigua duración discográfica (este sería o seu segundo e derradeiro disco, despois doutra xoia como "Mecca and the Soul Brother", do 92) acada nesta obra unha simbiose armónica impresionante que nada faría presaxiar as desavenencias que entre os membros surxiran e que rematarían por desfacé-lo grupo tra-la saída do disco. Pete Rock, un dos dj´s e productores de hiphop máis aclamados e solicitados dende entón, define unhas preciosistas bases sonoras fundamentadas en sampleos de xoias do jazz e do soul ("In the Flesh", "All the places", "Sun won´t come out") para as que crea liñas de baixo dunha elegancia extrema e boombap´s paradigmáticos e, ás que acaba por adornar delicadamente, cunha plástica e altamente efectiva técnica ó scratch ("Carmel City", e "I got a love" e "Tell me", son exemplos mestres neste aspecto). Sobre esta base, a suave (smooth) cadencia da voz e do fraseo de C.L., o seu fluxo lírico tenue e de engranaxe preciso, encaixa coma unha luva. Se a este aspecto lle angadimos a coidadísima lírica coa que o MC se reivindica, da inhabitual fondura poética que lle aporta ó xénero, pódese falar deste disco como un referente fundamental, necesario, e delicioso.

O dito, velaquí un exemplo:

N.W.A

2009-01-27T11:17:00.008+01:00

Na hiphop-teca de hoxe, e á luz dos vergoñantes acontecementos policiais desvelados en Coslada, non podo atopar ocasión máis oportuna para referirme ó grupo de hip-hop (e non só do hip-hop) máis polémico da historia, N.W.A ("Niggaz with attitude", algo así como "Negros encabronados") Eles destaparon a caixa dos tronos, foron os primeiros en denunciá-los abusos policiais (e maldecilos; Fuck the Police) ós que viñan sendo sometidos nos ghettos da gran cidade (ou polo menos os primeiros en facelo con tal contundencia), neste caso, en Comptom, Os Ánxeles, por parte dunha policía tan neglixente como corrupta. Pero non só falaban de abusos policiais, falaban de todo un sistema de vida amparado na ilegalidade e os seus violentos mecanismos, que á súa vez estaba inducido por unha abafante carencia de perspectivas e de medios sociais e educativos; e facíano coa máis obscena espontaneidade, sen ningún tipo de cortapisas morais ou estéticas, algo nunca visto anteriormente nas TV Screens da xuventude norteamericana, o cal lles mereceu todo tipo de polémicas e censuras. O caso é que esa realidade estaba ahí, debaixo da alfombra, pero estaba ahí, e con N.W.A tomaba posición na mesiña do salón de estar. A partires deles, o negocio do rap comezaría a tomar corpo coma eso, negocio, no detrimento dunha concepción máis cultural e de movemento comunitario. Con eles nacería a "new school", pero tamen, o "gangsta rap", con eles chegaría o "bling bling" e o "girls, drugs´n´guns", eles acabarían por exculpar ó capitalismo salvaxe das súas propias miserias para renderse a el e exprimilo todo o posible sen importarlles exprimirse a si mesmos, e así tamen chegaría a alerta ante o "black on black crime" (unha expresión para definir a autodestrucción na que a comunidade afroamericana caera presa) que xente coma Public Enemy combatirían activamente.… Sen embargo, hai algo que atenúa a súa culpabilidade, e é que eles foron os primeiros en rapeá-la vida puta do ghetto non coma un medio, senon coma un fin en si mesmo, eran eles e era a súa vida, e punto. Mención aparte habería que adicarlle a cada un dos seus membros, i é que N.W.A era algo así coma un All Star Team da N.B.A. Pero quedareime cos tres nomes máis importantes, a saber; Ice Cube, Eazy-E e Dr. Dre. E non vou dicir máis, a calquera de vós que lle dé por iniciar unha búsqueda en Google con calquera destes nomes atopará que non sabe por onde comezar, a min pásame o mesmo. Auténticos. Keepin´ it real.

Straight outta Comptom

Express yourself

Gza

2009-01-26T12:33:00.006+01:00

"[…] Como artista tes unha voz, ó igual que un político. Tes unha voz e a xente escóitate. E como músico que ten centos de miles de fans, deberías ter algo que contar, algo que alumee ou lle dé poder a outros. […] Así que se non das nada, se te pasa-la vida rimando sobre zapatillas, cadenas, coches… recibes, porque gañas diñeiro, pero non ofreces nada. E iso tamen amosa a limitación da túa metalidade. É importante coñecer determinadas cousas, estar educado en determinadas materias… Incluso aprender unha palabra cada día. Eu fai anos que o fago, e iso é algo que axuda.[…]

[…]¡Que volte a orixinalidade! Todo é demasiado igual… ¡Deixade de copiar! Non me importa qué coche conduces, non me importan as túas llantas…. ¡Non me importa! […] (GZA pon unha voz ridícula e canta) “Estou no meu Bentley, co meu navegador, podesme atopar na sala VIP, pago unha barra libre… ¿A quén lle importa?. Para min é cursi. Agora a xente di, “GZA é un hater, é un rapeiro old school…”. Pero o que si sei é que en concerto rapeo tódo-los temas de Liquid Swords e vexo a 2.000 rapaces de 15 anos (el ten 41) cantando cada palabra. Gustariame ver a calquera desos artistas do feixe que agora riman sobre cadeas e coches ser capaces de facer iso. Nen sequera 50Cent será capaz. Dentro de dez anos, non será capaz de tocar Get Rich or Dye Crying fronte a rapaces de 12 anos que coñezan os seus discos. De ningunha maneira. Iso non vai pasar.[…] […] Cando escoito rap agora , moito do que poñen agora na radio ou na televisión, é como ”gugú-tatà”, como se escoitaras falar a un bebé. É tan predecible. […] Estabamos tan adiantados á nosa época que ata podo ver a onde queren chegar os novos rapeiros. Así que, ¡¡traede de volta a orixinalidade!![…]

Sobre a política dos Estados Unidos

[…] Penso que esta carreira electoral é un espectáculo e non importa realmente quén a gañe, porque vai sé-la mesma cousa a non ser que nós, como pobo, xeneremos un cambio, poñamos os pés no chan e digamos: “Non estamos dispostos a isto”. E ata entón todo será igual. Non importa, porqué, como escoitei fai tempo, é que non se trata de a quén “eleximos”, senon de a quén “seleccionan” eles… Penso que as eleccións axudan nas comunidades pequenas, pero cando falamos de eleccións presidenciais, está apañado. Aliméntannos con mentiras e drogas cada día. Cada día hai unha nova droga na televisión, cos seus efectos secundarios. É como cando ós nenos lles dás un caramelo. Drogas, azúcar… Comida, drogas… ¿Quén se pode fiar deles?"

(Extracto da entrevista a GZA recollida no número 21 da revista SERIE B)

Jeru the Damaja

2009-01-26T12:25:00.001+01:00

MC neoiorquino, o seu disco The sun rises in the East deixou pegada para a posterior xeración de hip-hopeiros independentes, i é que nas súas rimas, ademais da procura estética e competitiva indisoluble na arte do rap, hai sempre un reclamo ético. Desmárcase radicalmente da corrente máis comercial do movemento ,o gangsta rap ("rap de pandilleiro") que a finais dos oitenta comezou a facerse forte e que, no lugar de denunciar a dura existencia á que a comunidade afroamericana se vía avocada nos ghettos da megacity, apoloxizaba (e apoloxiza, 50Cent é un exemplo) a vida do diñeiro rápido, as armas, as drogas e o "quítate ti para porme eu". A Jeru The Damaja isto revélaselle como algo absolútamente contraproducente para o desarrollo positivo da súa comunidade e chega a conclusión de que o valor máis importante para evitalo é a promoción da educación e máis da cultura; así, nesta canción, Can´t stop the prophet ("Non poden deter ó Profeta"), vai na busca de "Mr Ignorance" para darlle cumprido escarmento, pero no seu camiño teráseas que ver cos seus secuaces, a saber: Envexa, Codicia, Odio, Cólera, Rencor, Desesperación, e Engano... REEEESPECT!!

House of Pain

2009-01-26T12:21:00.005+01:00

Duraron tres discos. Logo, a Everlast, o MC do grupo, deulle un ataque ó corazón e a partir de entón comezou unha discreta carreira en soedade como... cantautor... unha pena, porque House of Pain era un grupazo. Este "Jump Around" pogueeino (boteino, baileino) centos de veces, a última, e non sen sorpresa e certa melancolía, despois de varios anos, aquí en Madrid, sen vir ó caso, nunha sesión de electrónica no club Low.

Das Efx

2009-01-26T12:18:00.004+01:00

No seu discurso non hai discurso. De onde eles proceden non hai marxe para a dialéctica, só para a supervivencia co maior grao de dignidade posible, e para elo, algo fundamental é adquirí-lo respecto dos demais nun medio tan hostil como as súas rimas. Eles son Das Efx, un dos grupos máis salientables da chamada New School (termo que se emprega para denominar un novo ciclo no Hip-Hop que se establecería dende finais da década dos oitenta ata ben entrado-los noventa, o ciclo precedente pasará a denominarse Old School, e abarca dende as orixes do xénero, aló por mediado-los setenta) e este tema pertence ó seu segundo disco chamado non por casualidade Straight Up Sewaside. "Sewaside" significa alcantarilla, pero a súa pronuncia é similar a "Suicide" (suicidio), o cal converte o título do disco nun xenial xogo de palabras para definir á perfección o tipo de existencia na que os MC´s están inmersos.

El-P

2009-01-26T11:55:00.010+01:00

Rapear como El-P non é sinxelo, pero é máis complicado escribir coma el, e retratar con máis inxenio e fondura poética os desequilibrios dunha sociedade á que nos aproximamos cada vez máis.

"I'm a Caveman
Your modern ways frighten and confuse me

I watch your spirit box with the blinking lights and think

Are those little people trapped in that box? (No, Caveman)"

Aesop Rock

2009-01-26T11:36:00.003+01:00

Gran MC, cun fluxo lírico (flow) técnico e persoalísimo, textos moi currados e conciencia crítica. É, xunto a El-P, a cabeza máis visible dese irreductible colectivo que é Def Jux, e acaba de sacar disco, "None shall pass", do que aquí postexo o vídeoclip do seu single homónimo... encántame, e téñolle que adicar máis tempo a letra da canción porque este tío é complicado, pero cada vez que vexo o vídeo, vénseme á cabeza a palabra ALIENACIÓN.

Manoel-Antonio

2009-01-25T22:05:00.001+01:00

Hai uns cantos anos, nove ou dez, rebuscando entre os volumes da biblioteca dos meus pais, din cunha edición do ano 1972 da Editorial Galaxia, prologada maravillosamente por Domingo García-Sabell e ilustrada con algunhas fotografías ben curiosas, que recollía a totalidade da creación poética de Manoel-Antonio: "POESIAS".

Pasei centos de horas "sumerso" nos versos do poeta fascinado pola súa singularidade; os suxerentes xogos tipográficos, a complexidade do seu vocabulario, o cosmopolitismo, o seu nihilismo tan retranqueiro, as fermosísimas impresións telúricas e, por suposto, o seu inesgotable repertorio de recursos poéticos.

Non lin ata o de agora un poeta galego que me cautivara de tal xeito e poucos alleos ás nosas letras o fixeron de tal maneira. É por isto que decidín facerlle a miña particular homenaxe a este mestre da nosa literatura inaugurando unha nova sección no blog adicada a el, na que irei postexando aqueles poemas seus que máis me emocionan.

Con anacos dó meu interior

2009-01-25T22:03:00.003+01:00

Liridade noitámbula

2009-01-25T21:55:00.003+01:00

Xa vai chegar o qué...?

2009-01-25T16:59:00.005+01:00

¿Quén dixo que o nihilismo era pesimista? Se algo nos pode causar ós humans maior desacougo iso é a nosa condición mortal, desacougo que ó longo da historia ten sido aproveitado polo "Poder" en tódalas súas versións; o relixioso ("pecado mortal"), o político ("pena de morte") e agora máis que ningún outro, o empresarial ("¡eterna e maleable xuventude!"), para manter sometida a nosa vontade. Polo tanto, a aceptación da nosa débil natureza e dunha visión non determinista da existencia, son actitudes claves para unha ampla formulación da idea de liberdade e dende logo para a súa levada á práctica, aforrarmos enerxías en mellorá-lo noso "destino" permitiranos empregar novas forzas para disfrutar o presente e modificalo, aquí e agora. Neste poema, o noso poeta acepta a súa inevitable fin con entusiasmo, non a lamenta, tampouco a agarda dende a frialdade, senon que procura o seu encontro na intensidade do presente e tamen con certa retranca.

D´o xornadario d´un estudante

2009-01-25T04:04:00.005+01:00